به گزارش رخداد روز ،به قلم فرزاد نجف پور به بهانه شروع سال جدید در سرعین، این تعریف سالهاست از فیزیک مهاجرت کرده و به زیباسازی شهری رسیده است.
در این شهر، نه اِلمان تازهای زاده میشود و نه اِلمان کهنهای از میان میرود؛
فقط از میدانی به میدان دیگر کوچ میکند.
دیروز در میدان اصلی شهر بود، امروز در میدان ورودیست و فردا کنار تپهای مشرف به چشمهها
انگار قانون پایستگی انرژی، اینبار در چیدمان شهری اجرا میشود:
چیزی خلق نمیشود، چیزی از میان نمیرود؛ فقط جابهجا میشود.
اِلمانها با آرامشی «آرام»، میدان به میدان میگردند و شهر هر بار با همان چهره قدیمی، تنها با نشانی تازه روبهرو میشود.
در این میان، همهچیز هم به شکلی عجیب «پایدار» مانده است؛
نه ایدهای نو به میدان میآید و نه طرحی تازه سر برمیآورد.
گویی انرژی خلاقیت هم در چرخهای آرام، تنها میان چند نقطه شهر گردش میکند.
اما شهر مثل چشمههایش وقتی زنده است که بجوشد؛
وقتی چیزی تازه از دلش بیرون بیاید،
نه وقتی که فقط همان اِلمانهای قدیمی، میدان به میدان در گردش باشند.
و در این چرخه، جمعی همیشه نظارهگرند؛
حلقهای که گاه در «صحن شورایشهر» شکل میگیرد و گاه در «راهروهای شهرداری» سر تکان میدهند، تأیید میکنند
و جابهجایی را بهجای آفرینش، تصمیمی عاقلانه میدانند.
فکرها و تصمیمها هم مثل اِلمانها کهنهاند،
نه تازهاند و نه گمشده؛ فقط دست به دست میشوند.
✍فرزاد نجفپور، شهروند سرعینی
- نویسنده : رخداد روز
- منبع خبر : رخداد روز
